Theravadan

Other Translations: Deutsch , English , Italiano , ру́сский язы́к , Srpski

From: Pali, Piotr Jagodziński

Majjhima Nikāya 39 Zbiór mów średniej długości - mowa 39

Mahāassapurasutta Dłuższa mowa w Assapurze

Evaṁ me sutaṁ—Oto com usłyszał –

ekaṁ samayaṁ bhagavā aṅgesu viharati assapuraṁ nāma aṅgānaṁ nigamo. pewnego razu Błogosławiony przebywał w państwie Aṅgā, w Assapurze, jednym z miast targowych ludu Aṅgów.

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi: Tam Błogosławiony zwrócił się do mnichów:

“bhikkhavo”ti. „Mnisi”.

“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ. „Bhadante”, mnisi ci posłyszeli Błogosławionego.

Bhagavā etadavoca: Oto co Błogosławiony powiedział:

“Samaṇā samaṇāti vo, bhikkhave, jano sañjānāti. „Mnisi, ludzie postrzegają was jako asceci.

Tumhe ca pana ‘ke tumhe’ti puṭṭhā samānā ‘samaṇāmhā’ti paṭijānātha; A wy, gdy jesteście pytani »kim jesteście?«, uznajecie się: »Jesteśmy ascetami«.

tesaṁ vo, bhikkhave, evaṁsamaññānaṁ sataṁ evaṁpaṭiññānaṁ sataṁ ‘ye dhammā samaṇakaraṇā ca brāhmaṇakaraṇā ca te dhamme samādāya vattissāma, evaṁ no ayaṁ amhākaṁ samaññā ca saccā bhavissati paṭiññā ca bhūtā. Mnisi, skoro tak jesteście postrzegani i skoro tak się uznajecie, w ten sposób powinniście praktykować: »Przyjmiemy i będziemy trenować się w tych zasadach, które czynią kogoś ascetą i czynią kogoś bramininem. W ten sposób postrzeganie nas będzie prawdziwe, a nasze uznawanie się będzie zgodne z rzeczywistością.

Yesañca mayaṁ cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhāraṁ paribhuñjāma, tesaṁ te kārā amhesu mahapphalā bhavissanti mahānisaṁsā, amhākañcevāyaṁ pabbajjā avañjhā bhavissati saphalā saudrayā’ti. Ci, których szat, pożywienia z jałmużny, miejsc spoczynku i lekarstw używamy, ich wysiłki wobec nas przyniosą wielkie rezultaty i wielkie korzyści, a nasze wywędrowanie nie będzie daremne, lecz owocne i korzystne«.

Evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. W ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Katame ca, bhikkhave, dhammā samaṇakaraṇā ca brāhmaṇakaraṇā ca? Cóż to, o mnisi, za zasady, które czynią kogoś ascetą i czynią kogoś bramininem?

‘Hirottappena samannāgatā bhavissāmā’ti evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. »Będziemy mieli poczucie wstydu i skrupuły«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, alamettāvatā katamettāvatā, anuppatto no sāmaññattho, natthi no kiñci uttariṁ karaṇīyan’ti tāvatakeneva tuṭṭhiṁ āpajjeyyātha. »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, to wystarczy, to już zrobione, osiągnęliśmy cel życia ascety, nie pozostało nic więcej do zrobienia«, moglibyście na tym zakończyć praktykę z poczuciem satysfakcji.

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

‘mā vo sāmaññatthikānaṁ sataṁ sāmaññattho parihāyi, sati uttariṁ karaṇīye’. »Nie dopuście, aby cel życia ascety został przez was utracony, wy, którzy dążycie do celu życia ascety, gdy jest jeszcze więcej do dokonania«.

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Parisuddho no kāyasamācāro bhavissati uttāno vivaṭo na ca chiddavā saṁvuto ca. »Nasze czyny fizyczne będą czyste, przejrzyste, wyraźne, bez sprzeczności i skrytości.

Tāya ca pana parisuddhakāyasamācāratāya nevattānukkaṁsessāma na paraṁ vambhessāmā’ti evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. Lecz z powodu tej czystości czynów fizycznych nie będziemy wychwalać siebie ani umniejszać innych«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste,

alamettāvatā katamettāvatā, anuppatto no sāmaññattho, natthi no kiñci uttariṁ karaṇīyan’ti tāvatakeneva tuṭṭhiṁ āpajjeyyātha. to wystarczy, to już zrobione, osiągnęliśmy cel życia ascety, nie pozostało nic więcej do zrobienia«, moglibyście na tym zakończyć praktykę z poczuciem satysfakcji.

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Parisuddho no vacīsamācāro bhavissati uttāno vivaṭo na ca chiddavā saṁvuto ca. »Nasza mowa będzie czysta, przejrzysta, wyraźna, bez sprzeczności i skrytości.

Tāya ca pana parisuddhavacīsamācāratāya nevattānukkaṁsessāma na paraṁ vambhessāmā’ti evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. Lecz z powodu tej czystości mowy nie będziemy wychwalać siebie ani umniejszać innych«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro, parisuddho vacīsamācāro; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste, nasza mowa jest czysta,

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Parisuddho no manosamācāro bhavissati uttāno vivaṭo na ca chiddavā saṁvuto ca. »Nasze myśli będą czyste, przejrzyste, wyraźne, bez sprzeczności i skrytości.

Tāya ca pana parisuddhamanosamācāratāya nevattānukkaṁsessāma na paraṁ vambhessāmā’ti evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. Lecz z powodu tej czystości myśli nie będziemy wychwalać siebie ani umniejszać innych«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro, parisuddho vacīsamācāro, parisuddho manosamācāro; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste, nasza mowa jest czysta, nasze myśli są czyste,

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Parisuddho no ājīvo bhavissati uttāno vivaṭo na ca chiddavā saṁvuto ca. »Nasz sposób życia będzie czysty, przejrzysty, wyraźny, bez sprzeczności i skrytości.

Tāya ca pana parisuddhājīvatāya nevattānukkaṁsessāma na paraṁ vambhessāmā’ti evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. Lecz z powodu tej czystości sposobu życia nie będziemy wychwalać siebie ani umniejszać innych«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro, parisuddho vacīsamācāro, parisuddho manosamācāro, parisuddho ājīvo; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste, nasza mowa jest czysta, nasze myśli są czyste, nasz sposób życia jest czysty,

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Indriyesu guttadvārā bhavissāma; »Będziemy chronić wrota swych zmysłów,

cakkhunā rūpaṁ disvā na nimittaggāhī nānubyañjanaggāhī. widząc okiem formę materialną, nie będzie przywiązania ani do ogólnego wrażenia, ani do szczegółowych cech.

Yatvādhikaraṇamenaṁ cakkhundriyaṁ asaṁvutaṁ viharantaṁ abhijjhādomanassā pāpakā akusalā dhammā anvāssaveyyuṁ, tassa saṁvarāya paṭipajjissāma, rakkhissāma cakkhundriyaṁ, cakkhundriye saṁvaraṁ āpajjissāma. Jeśli zmysł wzroku byłby pozostawiony niepowściągnięty, złe i szkodliwe stany tęsknoty i troski mogłyby nas przytłoczyć. Dlatego będziemy praktykować powściągliwość, będziemy strzec zmysłu wzroku i osiągniemy jego opanowanie.

Sotena saddaṁ sutvā …pe… Słysząc uchem dźwięk (…),

ghānena gandhaṁ ghāyitvā …pe… Czując nosem zapach (…),

jivhāya rasaṁ sāyitvā …pe… Smakując językiem smak (…),

kāyena phoṭṭhabbaṁ phusitvā …pe… Odczuwając ciałem dotyk (…),

manasā dhammaṁ viññāya na nimittaggāhī nānubyañjanaggāhī. Uświadamiając sobie umysłem zjawiska umysłowe, nie będzie przywiązania ani do ogólnego wrażenia, ani do szczegółowych cech.

Yatvādhikaraṇamenaṁ manindriyaṁ asaṁvutaṁ viharantaṁ abhijjhādomanassā pāpakā akusalā dhammā anvāssaveyyuṁ, tassa saṁvarāya paṭipajjissāma, rakkhissāma manindriyaṁ, manindriye saṁvaraṁ āpajjissāmā’ti evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. Jeśli umysł byłby pozostawiony niepowściągnięty, złe i szkodliwe stany tęsknoty i troski mogłyby nas przytłoczyć. Dlatego będziemy praktykować powściągliwość, będziemy strzec umysłu i osiągniemy jego opanowanie«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro, parisuddho vacīsamācāro, parisuddho manosamācāro, parisuddho ājīvo, indriyesumha guttadvārā; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste, nasza mowa jest czysta, nasze myśli są czyste, nasz sposób życia jest czysty, chronimy wrota swych zmysłów,

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Bhojane mattaññuno bhavissāma, paṭisaṅkhā yoniso āhāraṁ āharissāma, »Będziemy umiarkowani w jedzeniu, będziemy przyjmować pokarm odpowiednio rozważając;

neva davāya na madāya na maṇḍanāya na vibhūsanāya yāvadeva imassa kāyassa ṭhitiyā yāpanāya, vihiṁsūparatiyā, brahmacariyānuggahāya, iti purāṇañca vedanaṁ paṭihaṅkhāma navañca vedanaṁ na uppādessāma, yātrā ca no bhavissati, anavajjatā ca, phāsu vihāro cā’ti evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. Nie dla przyjemności ani dla odurzenia, ani dla polepszenia, ani dla upiększenia, jedynie z myślą o utrzymaniu i przetrwaniu tego ciała, jedynie, by zaspokoić łaknienie, by wspomóc praktykę czystego żywota: ‛Porzucając dawne odczucia, nie wzniecając nowych odczuć, będę żył w zdrowiu, bez poczucia winy, pozostając w pełni zadowolonym’«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro, parisuddho vacīsamācāro, parisuddho manosamācāro, parisuddho ājīvo, indriyesumha guttadvārā, bhojane mattaññuno; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste, nasza mowa jest czysta, nasze myśli są czyste, nasz sposób życia jest czysty, chronimy wrota swych zmysłów, jesteśmy umiarkowani w jedzeniu,

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

‘mā vo, sāmaññatthikānaṁ sataṁ sāmaññattho parihāyi sati uttariṁ karaṇīye’. »Nie dopuście, aby cel życia ascety został przez was utracony, wy, którzy dążycie do celu życia ascety, gdy jest jeszcze więcej do dokonania«.

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Jāgariyaṁ anuyuttā bhavissāma, divasaṁ caṅkamena nisajjāya āvaraṇīyehi dhammehi cittaṁ parisodhessāma. »Będziemy oddani czuwaniu, za dnia przez medytację w chodzeniu i siedzeniu będziemy oczyszczać umysł ze stanów stanowiących przeszkody.

Rattiyā paṭhamaṁ yāmaṁ caṅkamena nisajjāya āvaraṇīyehi dhammehi cittaṁ parisodhessāma. W pierwszej części nocy przez medytację w chodzeniu i siedzeniu będziemy oczyszczać umysł ze stanów stanowiących przeszkody.

Rattiyā majjhimaṁ yāmaṁ dakkhiṇena passena sīhaseyyaṁ kappessāma pāde pādaṁ accādhāya, sato sampajāno uṭṭhānasaññaṁ manasi karitvā. W środkowej części nocy będziemy spoczywać w pozycji lwa na prawym boku, z nogą na nodze, uważni i z przejrzystym pojmowaniem, utrzymując w umyśle postanowienie wstania.

Rattiyā pacchimaṁ yāmaṁ paccuṭṭhāya caṅkamena nisajjāya āvaraṇīyehi dhammehi cittaṁ parisodhessāmā’ti, evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. W ostatniej części nocy, po przebudzeniu, przez medytację w chodzeniu i siedzeniu będziemy oczyszczać umysł ze stanów stanowiących przeszkody«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro, parisuddho vacīsamācāro, parisuddho manosamācāro, parisuddho ājīvo, indriyesumha guttadvārā, bhojane mattaññuno, jāgariyaṁ anuyuttā; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste, nasza mowa jest czysta, nasze myśli są czyste, nasz sposób życia jest czysty, chronimy wrota swych zmysłów, jesteśmy umiarkowani w jedzeniu, jesteśmy oddani czuwaniu,

alamettāvatā katamettāvatā, anuppatto no sāmaññattho, natthi no kiñci uttariṁ karaṇīyan’ti, tāvatakeneva tuṭṭhiṁ āpajjeyyātha. to wystarczy, to już zrobione, osiągnęliśmy cel życia ascety, nie pozostało nic więcej do zrobienia«, moglibyście na tym zakończyć praktykę z poczuciem satysfakcji.

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

‘Satisampajaññena samannāgatā bhavissāma, abhikkante paṭikkante sampajānakārī, ālokite vilokite sampajānakārī, samiñjite pasārite sampajānakārī, saṅghāṭipattacīvaradhāraṇe sampajānakārī, asite pīte khāyite sāyite sampajānakārī, uccārapassāvakamme sampajānakārī, gate ṭhite nisinne sutte jāgarite bhāsite tuṇhībhāve sampajānakārī’ti, evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabbaṁ. »Obdarzeni uważnością i przejrzystym pojmowaniem będziemy działać, przejrzyście pojmując, gdy idziemy do przodu bądź gdy zawracamy, działać, przejrzyście pojmując, gdy spoglądamy gdzieś bądź gdy odwracamy wzrok, działać, przejrzyście pojmując, gdy zginamy bądź gdy rozciągamy kończyny, działać, przejrzyście pojmując, gdy nosimy szaty, trzymając miskę żebraczą oraz wierzchnią szatę, działać, przejrzyście pojmując, gdy jemy, pijemy, przełykamy bądź gdy odczuwamy smak pożywienia, działać, przejrzyście pojmując, gdy wydalamy kał bądź mocz, działać, przejrzyście pojmując, gdy chodzimy, stoimy, siedzimy, zasypiamy, budzimy się, mówimy bądź gdy milczymy«, w ten sposób, mnisi, powinniście praktykować.

Siyā kho pana, bhikkhave, tumhākaṁ evamassa: Być może, mnisi, pomyślicie w taki sposób:

‘hirottappenamha samannāgatā, parisuddho no kāyasamācāro, parisuddho vacīsamācāro, parisuddho manosamācāro, parisuddho ājīvo, indriyesumha guttadvārā, bhojane mattaññuno, jāgariyaṁ anuyuttā, satisampajaññena samannāgatā; »Mamy poczucie wstydu i skrupuły, nasze czyny fizyczne są czyste, nasza mowa jest czysta, nasze myśli są czyste, nasz sposób życia jest czysty, chronimy wrota swych zmysłów, jesteśmy umiarkowani w jedzeniu, jesteśmy oddani czuwaniu, jesteśmy obdarzeni uważnością i przejrzystym pojmowaniem,

Ārocayāmi vo, bhikkhave, paṭivedayāmi vo, bhikkhave: Oznajmiam wam, mnisi, zawiadamiam was:

Kiñca, bhikkhave, uttariṁ karaṇīyaṁ? Co, mnisi, jest jeszcze więcej do dokonania?

Idha, bhikkhave, bhikkhu vivittaṁ senāsanaṁ bhajati—araññaṁ rukkhamūlaṁ pabbataṁ kandaraṁ giriguhaṁ susānaṁ vanappatthaṁ abbhokāsaṁ palālapuñjaṁ. Zdarza się, mnisi, że mnich bywa w odludnych miejscach spoczynku, w ostępach leśnych, w korzeniach drzew, na szczycie góry, w wąskiej dolinie, w jaskini, na cmentarzu, na leśnej polanie, w szczerym polu, na kopie siana.

So pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkanto nisīdati pallaṅkaṁ ābhujitvā, ujuṁ kāyaṁ paṇidhāya parimukhaṁ satiṁ upaṭṭhapetvā. Po południu, po powrocie z jałmużny siada ze skrzyżowanymi nogami, utrzymując wyprostowane ciało, i ustanawia uważność jako naczelną jakość, w okolicach twarzy.

So abhijjhaṁ loke pahāya vigatābhijjhena cetasā viharati, abhijjhāya cittaṁ parisodheti; Porzuca pożądliwość względem świata, trwa, mając umysł uwolniony od pożądliwości, oczyszcza umysł z pożądliwości.

byāpādapadosaṁ pahāya abyāpannacitto viharati, sabbapāṇabhūtahitānukampī, byāpādapadosā cittaṁ parisodheti; Porzuca gniew i niechęć, trwa, mając umysł uwolniony od gniewu, pełen współczucia do wszystkich żyjących istot oczyszcza umysł z gniewu i niechęci.

thinamiddhaṁ pahāya vigatathinamiddho viharati, ālokasaññī sato sampajāno, thinamiddhā cittaṁ parisodheti; Porzuca odrętwienie i ospałość, trwa, mając umysł uwolniony od odrętwienia i ospałości, postrzegający światło, uważny, przejrzyście pojmujący, oczyszcza umysł z odrętwienia i ospałości.

uddhaccakukkuccaṁ pahāya anuddhato viharati, ajjhattaṁ vūpasantacitto, uddhaccakukkuccā cittaṁ parisodheti; Porzuca niezrównoważenie i zaniepokojenie, trwa nieporuszony, z umysłem uspokojonym wewnątrz, oczyszcza umysł z niezrównoważenia i zaniepokojenia.

vicikicchaṁ pahāya tiṇṇavicikiccho viharati, akathaṅkathī kusalesu dhammesu, vicikicchāya cittaṁ parisodheti. Porzuca wątpliwości, trwa, z przekroczonymi wątpliwościami, bez niezdecydowania co do zdrowych stanów umysłu, oczyszcza umysł z wątpliwości.

Seyyathāpi, bhikkhave, puriso iṇaṁ ādāya kammante payojeyya. To tak, mnisi, jakby jakaś osoba zaciągnąwszy dług, rozpoczęłaby jakieś przedsięwzięcie.

Tassa te kammantā samijjheyyuṁ. Jej przedsięwzięcie powiodłyby się.

So yāni ca porāṇāni iṇamūlāni tāni ca byantī kareyya, siyā cassa uttariṁ avasiṭṭhaṁ dārabharaṇāya. Spłaciłaby zarówno stare długi wraz z odsetkami, i pozostałoby jej jeszcze coś na utrzymanie współmałżonki.

Tassa evamassa: Mogłaby ona tak pomyśleć:

‘ahaṁ kho pubbe iṇaṁ ādāya kammante payojesiṁ, tassa me te kammantā samijjhiṁsu. »Wcześniej zaciągnąłem dług i rozpocząłem przedsięwzięcie, i to przedsięwzięcie powiodło się.

Sohaṁ yāni ca porāṇāni iṇamūlāni tāni ca byantī akāsiṁ, atthi ca me uttariṁ avasiṭṭhaṁ dārabharaṇāyā’ti. Spłaciłem zarówno stare długi wraz z odsetkami, i pozostało jeszcze coś na utrzymanie współmałżonki«.

So tatonidānaṁ labhetha pāmojjaṁ, adhigaccheyya somanassaṁ. Z tego powodu osoba ta doznałaby radości i osiągnęłaby szczęście.

Seyyathāpi, bhikkhave, puriso ābādhiko assa dukkhito bāḷhagilāno, bhattañcassa nacchādeyya, na cassa kāye balamattā. To tak, mnisi, jakby ktoś niedomagał, czuł ból, był poważnie chory, nie przyjmowałby pokarmu, i nie miałby w ciele wystarczającej siły.

So aparena samayena tamhā ābādhā mucceyya, bhattañcassa chādeyya, siyā cassa kāye balamattā. Po pewnym czasie uwolniłby się od tej choroby, przyjmowałby pokarm, miałby w ciele wystarczającą siłę.

Tassa evamassa: Mógłby on tak pomyśleć:

‘ahaṁ kho pubbe ābādhiko ahosiṁ dukkhito bāḷhagilāno, bhattañca me nacchādesi, na ca me āsi kāye balamattā, somhi etarahi tamhā ābādhā mutto, bhattañca me chādeti, atthi ca me kāye balamattā’ti. »Wcześniej niedomagałem, czułem ból, byłem poważnie chory, nie przyjmowałem pokarmu, i nie miałem w ciele wystarczającej siły, ale teraz uwolniłem się od tej choroby, przyjmuję pokarm, mam w ciele wystarczającą siłę«.

So tatonidānaṁ labhetha pāmojjaṁ, adhigaccheyya somanassaṁ. Z tego powodu osoba ta doznałaby radości i osiągnęłaby szczęście.

Seyyathāpi, bhikkhave, puriso bandhanāgāre baddho assa. To tak, mnisi, jakby człowiek był więziony w więzieniu.

So aparena samayena tamhā bandhanā mucceyya sotthinā abbhayena, na cassa kiñci bhogānaṁ vayo. Po pewnym czasie zostałby zwolniony z tego więzienia, bezpiecznie i bez obawy, nie utraciłby nic ze swojego majątku.

Tassa evamassa: Mógłby on tak pomyśleć:

‘ahaṁ kho pubbe bandhanāgāre baddho ahosiṁ, somhi etarahi tamhā bandhanā mutto, sotthinā abbhayena, natthi ca me kiñci bhogānaṁ vayo’ti. »Wcześniej byłem więziony w więzieniu, ale teraz zostałem zwolniony z tego więzienia, bezpiecznie i bez obawy, nie utraciłem nic ze swojego majątku«.

So tatonidānaṁ labhetha pāmojjaṁ, adhigaccheyya somanassaṁ. Z tego powodu osoba ta doznałaby radości i osiągnęłaby szczęście.

Seyyathāpi, bhikkhave, puriso dāso assa anattādhīno parādhīno na yenakāmaṅgamo. To tak, mnisi, jakby ktoś był niewolnikiem, nie byłby sobie panem, byłby zależnym od innych, niemogącym iść, dokąd chce.

So aparena samayena tamhā dāsabyā mucceyya attādhīno aparādhīno bhujisso yenakāmaṅgamo. Po pewnym czasie zostałby uwolniony z tego niewolnictwa, byłby sobie panem, niezależny od innych, mogący iść, dokąd chce.

Tassa evamassa: Mógłby on tak pomyśleć:

‘ahaṁ kho pubbe dāso ahosiṁ anattādhīno parādhīno na yenakāmaṅgamo, somhi etarahi tamhā dāsabyā mutto attādhīno aparādhīno bhujisso yenakāmaṅgamo’ti. »Wcześniej byłem niewolnikiem, nie byłem sobie panem, byłem zależny od innych, nie mogłem iść, dokąd chciałem, ale teraz zostałem uwolniony z tego niewolnictwa, jestem sobie panem, jestem niezależny od innych, mogę iść, dokąd chcę«.

So tatonidānaṁ labhetha pāmojjaṁ, adhigaccheyya somanassaṁ. Z tego powodu osoba ta doznałaby radości i osiągnęłaby szczęście.

Seyyathāpi, bhikkhave, puriso sadhano sabhogo kantāraddhānamaggaṁ paṭipajjeyya. To tak, mnisi, jakby człowiek bogaty i majętny wyruszył w podróż drogą przez pustynię.

So aparena samayena tamhā kantārā nitthareyya sotthinā abbhayena, na cassa kiñci bhogānaṁ vayo. Po pewnym czasie wydostałby się z tej pustyni bezpiecznie i bez obawy, nie utraciłby nic ze swojego majątku.

Tassa evamassa: Mógłby on tak pomyśleć:

‘ahaṁ kho pubbe sadhano sabhogo kantāraddhānamaggaṁ paṭipajjiṁ. »Wcześniej byłem bogaty i majętny wyruszyłem w podróż drogą przez pustynię,

Somhi etarahi tamhā kantārā nitthiṇṇo sotthinā abbhayena, natthi ca me kiñci bhogānaṁ vayo’ti. ale teraz wydostałem się z tej pustyni bezpiecznie i bez obawy, nie utraciłem nic ze swojego majątku«.

So tatonidānaṁ labhetha pāmojjaṁ, adhigaccheyya somanassaṁ. Z tego powodu osoba ta doznałaby radości i osiągnęłaby szczęście.

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu yathā iṇaṁ yathā rogaṁ yathā bandhanāgāraṁ yathā dāsabyaṁ yathā kantāraddhānamaggaṁ, ime pañca nīvaraṇe appahīne attani samanupassati. W ten sam sposób, mnisi, dopóki mnich nie porzuci w sobie pięciu przeszkód, powinien postrzegać je jak dług, jak chorobę, jak więzienie, jak niewolnictwo, jak drogę przez pustynię.

Seyyathāpi, bhikkhave, āṇaṇyaṁ yathā ārogyaṁ yathā bandhanāmokkhaṁ yathā bhujissaṁ yathā khemantabhūmiṁ; evameva bhikkhu ime pañca nīvaraṇe pahīne attani samanupassati. Tak jak, mnisi, brak długów, jak bycie zdrowym, jak uwolnienie z więzienia, jak bycie wolnym człowiekiem, jak bezpieczny teren, w ten sam sposób mnich powinien postrzegać porzucone w sobie pięć przeszkód.

So ime pañca nīvaraṇe pahāya cetaso upakkilese paññāya dubbalīkaraṇe, Porzuca tych pięć przeszkód, pokalań umysłu osłabiających mądrość.

vivicceva kāmehi vivicca akusalehi dhammehi, savitakkaṁ savicāraṁ vivekajaṁ pītisukhaṁ paṭhamaṁ jhānaṁ upasampajja viharati. Oddzielony od przyjemności zmysłowych, oddzielony od szkodliwych stanów, wraz z przywodzącym rozpatrywaniem, jak też z utrzymywanym dochodzeniem oraz z radosnym uniesieniem i błogością, zrodzonymi z odosobnienia, osiąga pierwszą jhānę i przebywa w niej.

So imameva kāyaṁ vivekajena pītisukhena abhisandeti parisandeti paripūreti parippharati, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa vivekajena pītisukhena apphuṭaṁ hoti. Zanurza, nasącza, napełnia i przenika to właśnie ciało radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi z odosobnienia, tak, że nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi z odosobnienia.

Seyyathāpi, bhikkhave, dakkho nhāpako vā nhāpakantevāsī vā kaṁsathāle nhānīyacuṇṇāni ākiritvā udakena paripphosakaṁ paripphosakaṁ sanneyya. Sāyaṁ nhānīyapiṇḍi snehānugatā snehaparetā santarabāhirā, phuṭā snehena na ca pagghariṇī. Tak jak, mnisi, zręczny pracownik łaźni lub jego uczeń, nasypawszy proszek do kąpieli do miedzianej misy, stopniowo skrapia go wodą i zagniata. Kula proszku do kąpieli staje się nasycona wilgocią, przesiąknięta nią, przepełniona wilgocią od wewnątrz i na zewnątrz, przeniknięta nią, a jednak żadna wilgoć nie wycieka na zewnątrz.

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu imameva kāyaṁ vivekajena pītisukhena abhisandeti parisandeti paripūreti parippharati, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa vivekajena pītisukhena apphuṭaṁ hoti. W ten sam sposób, mnisi, mnich zanurza, nasącza, napełnia i przenika to właśnie ciało radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi z odosobnienia, tak, że nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi z odosobnienia.

Puna caparaṁ, bhikkhave, bhikkhu vitakkavicārānaṁ vūpasamā ajjhattaṁ sampasādanaṁ cetaso ekodibhāvaṁ avitakkaṁ avicāraṁ samādhijaṁ pītisukhaṁ dutiyaṁ jhānaṁ upasampajja viharati. Co więcej, mnisi, mnich wraz z uspokojeniem przywodzącego rozpatrywania i utrzymywanego dochodzenia osiąga drugą jhānę i przebywa w niej, jej cechy to wewnętrzne wyciszenie i ujednolicenie umysłu, jak też brak przywodzącego rozpatrywania i brak utrzymywanego dochodzenia, zawiera radosne uniesienie i błogość zrodzone ze skupienia.

So imameva kāyaṁ samādhijena pītisukhena abhisandeti parisandeti paripūreti parippharati, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa samādhijena pītisukhena apphuṭaṁ hoti. Zanurza, nasącza, napełnia i przenika to właśnie ciało radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi ze skupienia, tak, że nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi ze skupienia.

Seyyathāpi, bhikkhave, udakarahado ubbhidodako. Tassa nevassa puratthimāya disāya udakassa āyamukhaṁ, na pacchimāya disāya udakassa āyamukhaṁ, na uttarāya disāya udakassa āyamukhaṁ, na dakkhiṇāya disāya udakassa āyamukhaṁ, devo ca na kālena kālaṁ sammādhāraṁ anuppaveccheyya. Atha kho tamhāva udakarahadā sītā vāridhārā ubbhijjitvā tameva udakarahadaṁ sītena vārinā abhisandeyya parisandeyya paripūreyya paripphareyya, nāssa kiñci sabbāvato udakarahadassa sītena vārinā apphuṭaṁ assa. Tak jak, mnisi, byłoby jezioro zasilane podziemnym źródłem. Nie miałoby ono dopływu wody od strony wschodniej, ani od strony zachodniej, ani od strony północnej, ani od strony południowej, a devy nie zsyłałyby obfitych deszczów w stosownym czasie. Jednak chłodny strumień wody wydobywałby się z samego jeziora i wypełniałby to jezioro chłodną wodą, napełniałby je, nasycałby i przepełniałby, tak że nie byłoby żadnej części tego jeziora, która nie byłaby przesiąknięta chłodną wodą.

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu imameva kāyaṁ samādhijena pītisukhena abhisandeti parisandeti paripūreti parippharati, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa samādhijena pītisukhena apphuṭaṁ hoti. W ten sam sposób, mnisi, mnich zanurza, nasącza, napełnia i przenika to właśnie ciało radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi ze skupienia, tak, że nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione radosnym uniesieniem i błogością zrodzonymi ze skupienia.

Puna caparaṁ, bhikkhave, bhikkhu pītiyā ca virāgā upekkhako ca viharati, sato ca sampajāno, sukhañca kāyena paṭisaṁvedeti, yaṁ taṁ ariyā ācikkhanti: ‘upekkhako satimā sukhavihārī’ti tatiyaṁ jhānaṁ upasampajja viharati. Co wiecej, mnisi, mnich wraz z wygaszeniem radosnego uniesienia, przebywa w zrównoważeniu, będąc uważnym, mając przejrzyste pojmowanie, osiąga trzecią jhānę i przebywa w niej, odczuwając na własnej skórze tę przyjemność, którą Szlachetni wychwalają: »Przyjemnie przebywa ten, kto zrównoważony i uważny«.

So imameva kāyaṁ nippītikena sukhena abhisandeti parisandeti paripūreti parippharati, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa nippītikena sukhena apphuṭaṁ hoti. Zanurza, nasącza, napełnia i przenika to właśnie ciało szczęściem wolnym od uniesienia, tak, że nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione szczęściem wolnym od uniesienia.

Seyyathāpi, bhikkhave, uppaliniyaṁ vā paduminiyaṁ vā puṇḍarīkiniyaṁ vā appekaccāni uppalāni vā padumāni vā puṇḍarīkāni vā udake jātāni udake saṁvaḍḍhāni udakānuggatāni antonimuggaposīni, tāni yāva caggā yāva ca mūlā sītena vārinā abhisannāni parisannāni paripūrāni paripphuṭāni, nāssa kiñci sabbāvataṁ uppalānaṁ vā padumānaṁ vā puṇḍarīkānaṁ vā sītena vārinā apphuṭaṁ assa. To tak, mnisi, jakby było jezioro z niebieskimi liliami wodnymi albo różowymi lub białymi lotosami, które kiełkują w wodzie, rosną w wodzie, zanurzone w wodzie, karmią się pod wodą. Od wierzchołków aż do korzeni byłyby one nasycone, zalane, wypełnione i przesiąknięte chłodną wodą, tak że nie byłoby żadnej części tych niebieskich lili wodnych, różowych lub białych lotosów, która nie byłaby przesiąknięta chłodną wodą.

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu imameva kāyaṁ nippītikena sukhena abhisandeti parisandeti paripūreti parippharati, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa nippītikena sukhena apphuṭaṁ hoti. W ten sam sposób, mnisi, mnich zanurza, nasącza, napełnia i przenika to właśnie ciało szczęściem wolnym od uniesienia, tak, że nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione szczęściem wolnym od uniesienia.

Puna caparaṁ, bhikkhave, bhikkhu sukhassa ca pahānā dukkhassa ca pahānā, pubbeva somanassadomanassānaṁ atthaṅgamā, adukkhamasukhaṁ upekkhāsatipārisuddhiṁ catutthaṁ jhānaṁ upasampajja viharati. Co więcej, mnisi, mnich wyzbywszy się przyjemności, wyzbywszy się bólu, po wcześniejszym odsunięciu błogości i smutku, osiąga czwartą jhānę, która jest ani przyjemna, ani bolesna, i przebywa w niej z czystą uważnością dzięki zrównoważeniu.

So imameva kāyaṁ parisuddhena cetasā pariyodātena pharitvā nisinno hoti, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa parisuddhena cetasā pariyodātena apphuṭaṁ hoti. Siedząc, wypełnia ciało przejrzystym i jasnym umysłem, nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione przejrzystym i jasnym umysłem.

Seyyathāpi, bhikkhave, puriso odātena vatthena sasīsaṁ pārupetvā nisinno assa, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa odātena vatthena apphuṭaṁ assa. To tak, mnisi, jakby kogoś, kto siedzi, owinąć razem z głową białym płótnem, nie byłoby niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione białym płótnem,

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu imameva kāyaṁ parisuddhena cetasā pariyodātena pharitvā nisinno hoti, nāssa kiñci sabbāvato kāyassa parisuddhena cetasā pariyodātena apphuṭaṁ hoti. w ten sam sposób, mnisi, mnich siedzi, wypełnia ciało przejrzystym i jasnym umysłem, nie ma niczego w ciele, co nie byłoby wypełnione przejrzystym i jasnym umysłem.

So evaṁ samāhite citte parisuddhe pariyodāte anaṅgaṇe vigatūpakkilese mudubhūte kammaniye ṭhite āneñjappatte pubbenivāsānussatiñāṇāya cittaṁ abhininnāmeti. Kiedy jego umysł jest tak skupiony, oczyszczony, rozjaśniony, niesplamiony, uwolniony od zanieczyszczeń, elastyczny, sprawczy, stabilny i niewzruszony, nakierowuje go do poznania i przypomnienia sobie poprzednich pobytów.

So anekavihitaṁ pubbenivāsaṁ anussarati, seyyathidaṁ—ekampi jātiṁ, dvepi jātiyo …pe… iti sākāraṁ sauddesaṁ anekavihitaṁ pubbenivāsaṁ anussarati. Przypomina sobie wiele poprzednich pobytów, mianowicie jedno życie, dwa życia, (…). Tak różnego rodzaju cechy i szczegóły poprzednich pobytów sobie przypomina.

Seyyathāpi, bhikkhave, puriso sakamhā gāmā aññaṁ gāmaṁ gaccheyya, tamhāpi gāmā aññaṁ gāmaṁ gaccheyya, so tamhā gāmā sakaṁyeva gāmaṁ paccāgaccheyya. Tassa evamassa: ‘ahaṁ kho sakamhā gāmā amuṁ gāmaṁ agacchiṁ, tatrapi evaṁ aṭṭhāsiṁ evaṁ nisīdiṁ evaṁ abhāsiṁ evaṁ tuṇhī ahosiṁ; tamhāpi gāmā amuṁ gāmaṁ agacchiṁ, tatrapi evaṁ aṭṭhāsiṁ evaṁ nisīdiṁ evaṁ abhāsiṁ evaṁ tuṇhī ahosiṁ; somhi tamhā gāmā sakaṁyeva gāmaṁ paccāgato’ti. To tak, mnisi, jakby był człowiek, który poszedł ze swojej wioski do innej wioski, a z tej wioski poszedłby do jeszcze innej wioski, a potem z tamtej wioski wrócił do swojej własnej wioski. Pomyślałby wtedy: »Poszedłem ze swojej wioski do tamtej wioski, tam tak stałem, tak siedziałem, tak mówiłem, tak milczałem; z tamtej wioski poszedłem do innej wioski, tam też tak stałem, tak siedziałem, tak mówiłem, tak milczałem; i z tej wioski wróciłem do mojej własnej wioski«.

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu anekavihitaṁ pubbenivāsaṁ anussarati, seyyathidaṁ—ekampi jātiṁ dvepi jātiyo …pe… iti sākāraṁ sauddesaṁ anekavihitaṁ pubbenivāsaṁ anussarati. W ten sam sposób, mnisi, mnich przypomina sobie wiele poprzednich pobytów, mianowicie jedno życie, dwa życia, (…). Tak różnego rodzaju cechy i szczegóły poprzednich pobytów sobie przypomina.

So evaṁ samāhite citte parisuddhe pariyodāte anaṅgaṇe vigatūpakkilese mudubhūte kammaniye ṭhite āneñjappatte sattānaṁ cutūpapātañāṇāya cittaṁ abhininnāmeti. Kiedy jego umysł jest tak skupiony, oczyszczony, rozjaśniony, niesplamiony, uwolniony od zanieczyszczeń, elastyczny, sprawczy, stabilny i niewzruszony, nakierowuje go do poznania przemijania i pojawiania się istot.

So dibbena cakkhunā visuddhena atikkantamānusakena satte passati cavamāne upapajjamāne hīne paṇīte suvaṇṇe dubbaṇṇe, sugate duggate, yathākammūpage satte pajānāti …pe… Niebiańskim okiem, oczyszczonym i przewyższającym ludzkie, pojmuje, jak istoty odchodzą i pojawiają się ponownie, liche i wzniosłe, piękne i brzydkie, spełnione i błądzące we własnym działaniu. (…).

seyyathāpi, bhikkhave, dve agārā sadvārā. Tattha cakkhumā puriso majjhe ṭhito passeyya manusse gehaṁ pavisantepi nikkhamantepi, anucaṅkamantepi anuvicarantepi. To tak, mnisi, jakby były dwa domy z drzwiami. Tam człowiek obdarzony dobrym wzrokiem, stojący pośrodku, widziałby ludzi wchodzących do domu i wychodzących z niego, przechodzących tam i z powrotem oraz krążących dookoła.

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu dibbena cakkhunā visuddhena atikkantamānusakena satte passati cavamāne upapajjamāne hīne paṇīte suvaṇṇe dubbaṇṇe, sugate duggate yathākammūpage satte pajānāti …pe…. W ten sam sposób, mnisi, mnich niebiańskim okiem, oczyszczonym i przewyższającym ludzkie, pojmuje, jak istoty odchodzą i pojawiają się ponownie, liche i wzniosłe, piękne i brzydkie, spełnione i błądzące we własnym działaniu. (…).

So evaṁ samāhite citte parisuddhe pariyodāte anaṅgaṇe vigatūpakkilese mudubhūte kammaniye ṭhite āneñjappatte āsavānaṁ khayañāṇāya cittaṁ abhininnāmeti. Kiedy jego umysł jest tak skupiony, oczyszczony, rozjaśniony, niesplamiony, uwolniony od zanieczyszczeń, elastyczny, sprawczy, stabilny i niewzruszony, nakierowuje go do poznawania usunięcia skażeń.

So ‘idaṁ dukkhan’ti yathābhūtaṁ pajānāti, ‘ayaṁ dukkhasamudayo’ti yathābhūtaṁ pajānāti, ‘ayaṁ dukkhanirodho’ti yathābhūtaṁ pajānāti, ‘ayaṁ dukkhanirodhagāminī paṭipadā’ti yathābhūtaṁ pajānāti. Pojmuje on, jak to w rzeczywistości jest: »Oto krzywda«. Pojmuje, jak to w rzeczywistości jest: »Oto przyczyna powstania krzywdy«. Pojmuje, jak to w rzeczywistości jest: »Oto ustanie krzywdy«. Pojmuje, jak to w rzeczywistości jest: »Oto Ścieżka prowadząca do ustania krzywdy«.

‘Ime āsavā’ti yathābhūtaṁ pajānāti, ‘ayaṁ āsavasamudayo’ti yathābhūtaṁ pajānāti, ‘ayaṁ āsavanirodho’ti yathābhūtaṁ pajānāti, ‘ayaṁ āsavanirodhagāminī paṭipadā’ti yathābhūtaṁ pajānāti. Pojmuje on, jak to w rzeczywistości jest: »Oto skażenia«. Pojmuje, jak to w rzeczywistości jest: »Oto przyczyna powstania skażeń«. Pojmuje, jak to w rzeczywistości jest: »Oto ustanie skażeń«. Pojmuje, jak to w rzeczywistości jest: »Oto Ścieżka prowadząca do ustania skażeń«.

Tassa evaṁ jānato evaṁ passato kāmāsavāpi cittaṁ vimuccati, bhavāsavāpi cittaṁ vimuccati, avijjāsavāpi cittaṁ vimuccati. Gdy to pojął, gdy to dostrzegł, jego umysł wyzwolił się ze skażenia, jakim jest pożądanie, umysł wyzwolił się ze skażenia, jakim jest stawanie się, umysł wyzwolił się ze skażenia, jakim jest niewiedza.

Vimuttasmiṁ vimuttamiti ñāṇaṁ hoti: Z wyzwoleniem, pojawiło się poznanie: »Wyzwolenie«.

‘khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānāti. Pojmuje: »Odradzanie zostało zakończone, święte życie zostało dopełnione, to, co należało zrobić, zostało zrobione, nie będzie kolejnego stawania się«.

Seyyathāpi, bhikkhave, pabbatasaṅkhepe udakarahado accho vippasanno anāvilo. To tak, mnisi, jakby było jezioro w dolinie górskiej – przejrzyste, klarowne, niezamącone.

Tattha cakkhumā puriso tīre ṭhito passeyya sippisambukampi sakkharakathalampi macchagumbampi, carantampi tiṭṭhantampi. Tam człowiek obdarzony dobrym wzrokiem, stojący na brzegu, widziałby muszle i małże, żwir i piasek, oraz ławice ryb, poruszające się i nieruchome.

Tassa evamassa: Mógłby on tak pomyśleć:

‘ayaṁ kho udakarahado accho vippasanno anāvilo. Tatrime sippisambukāpi sakkharakathalāpi macchagumbāpi carantipi tiṭṭhantipī’ti’. »To jezioro jest przejrzyste, klarowne i niezamącone. Są tam muszle i małże, żwir i piasek, oraz ławice ryb, poruszające się i nieruchome«.

Evameva kho, bhikkhave, bhikkhu ‘idaṁ dukkhan’ti yathābhūtaṁ pajānāti …pe… W ten sam sposób, mnisi, mnich pojmuje, jak to w rzeczywistości jest: »Oto krzywda«. (…),

nāparaṁ itthattāyāti pajānāti. »nie będzie kolejnego stawania się«.

Ayaṁ vuccati, bhikkhave, bhikkhu ‘samaṇo’ itipi ‘brāhmaṇo’itipi ‘nhātako’itipi ‘vedagū’itipi ‘sottiyo’itipi ‘ariyo’itipi ‘arahaṁ’itipi. Takiego mnicha, mnisi, nazywa się »ascetą«, »braminem«, »oczyszczonym«, »znawcą«, »uczonym«, »szlachetnym«, »godnym«.

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu samaṇo hoti? W jaki sposób, mnisi, mnich jest ascetą?

Samitāssa honti pāpakā akusalā dhammā, saṅkilesikā, ponobbhavikā, sadarā, dukkhavipākā, āyatiṁ, jātijarāmaraṇiyā. Uspokoił złe, niekorzystne stany umysłu, zanieczyszczające, prowadzące do ponownego stawania się, przynoszące trwogę, z bolesnymi konsekwencjami, prowadzące w przyszłości do narodzin, starości i śmierci.

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu samaṇo hoti. Tak jest się, mnisi, mnichem, który jest ascetą.

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu brāhmaṇo hoti? W jaki sposób, mnisi, mnich jest braminem?

Bāhitāssa honti pāpakā akusalā dhammā, saṅkilesikā, ponobbhavikā, sadarā, dukkhavipākā, āyatiṁ, jātijarāmaraṇiyā. Oddalił złe, niekorzystne stany umysłu, zanieczyszczające, prowadzące do ponownego stawania się, przynoszące trwogę, z bolesnymi konsekwencjami, prowadzące w przyszłości do narodzin, starości i śmierci.

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu brāhmaṇo hoti. Tak jest się, mnisi, mnichem, który jest braminem.

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu nhātako hoti? W jaki sposób, mnisi, mnich jest oczyszczonym?

Nhātāssa honti pāpakā akusalā dhammā, saṅkilesikā, ponobbhavikā, sadarā, dukkhavipākā, āyatiṁ, jātijarāmaraṇiyā. Oczyścił złe, niekorzystne stany umysłu, zanieczyszczające, prowadzące do ponownego stawania się, przynoszące trwogę, z bolesnymi konsekwencjami, prowadzące w przyszłości do narodzin, starości i śmierci.

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu nhātako hoti. Tak jest się, mnisi, mnichem, który jest oczyszczonym.

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu vedagū hoti? W jaki sposób, mnisi, mnich jest znawcą?

Viditāssa honti pāpakā akusalā dhammā, saṅkilesikā, ponobbhavikā, sadarā, dukkhavipākā, āyatiṁ, jātijarāmaraṇiyā. Poznał złe, niekorzystne stany umysłu, zanieczyszczające, prowadzące do ponownego stawania się, przynoszące trwogę, z bolesnymi konsekwencjami, prowadzące w przyszłości do narodzin, starości i śmierci.

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu vedagū hoti. Tak jest się, mnisi, mnichem, który jest znawcą.

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu sottiyo hoti? W jaki sposób, mnisi, mnich jest uczonym?

Nissutāssa honti pāpakā akusalā dhammā, saṅkilesikā, ponobbhavikā, sadarā, dukkhavipākā, āyatiṁ, jātijarāmaraṇiyā. Wypłukał złe, niekorzystne stany umysłu, zanieczyszczające, prowadzące do ponownego stawania się, przynoszące trwogę, z bolesnymi konsekwencjami, prowadzące w przyszłości do narodzin, starości i śmierci.

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu sottiyo hoti. Tak jest się, mnisi, mnichem, który jest uczonym.

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu ariyo hoti? W jaki sposób, mnisi, mnich jest szlachetnym?

Ārakāssa honti pāpakā akusalā dhammā, saṅkilesikā, ponobbhavikā, sadarā, dukkhavipākā, āyatiṁ, jātijarāmaraṇiyā. Odsunął złe, niekorzystne stany umysłu, zanieczyszczające, prowadzące do ponownego stawania się, przynoszące trwogę, z bolesnymi konsekwencjami, prowadzące w przyszłości do narodzin, starości i śmierci.

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu ariyo hoti. Tak jest się, mnisi, mnichem, który jest szlachetnym.

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu arahaṁ hoti? W jaki sposób, mnisi, mnich jest godnym?

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu arahaṁ hotī”ti. Tak jest się, mnisi, mnichem, który jest godnym.

Idamavoca bhagavā. To właśnie powiedział Błogosławiony.

Attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṁ abhinandunti. Uradowani mnisi rozkoszowali się słowami Błogosławionego.

Mahāassapurasuttaṁ niṭṭhitaṁ navamaṁ. Koniec – dziewiątej w rozdziale – dłuższej mowy w Assapurze

Previous Next