Other Translations: Deutsch , English , Lietuvių kalba
From:
Saṁyutta Nikāya 22.59 Zbiór połączonych mów - 22
6. Upayavagga 6. Rozdział o zaangażowaniu
Anattalakkhaṇasutta Mowa o cechach braku istoty
Ekaṁ samayaṁ bhagavā bārāṇasiyaṁ viharati isipatane migadāye. Pewnego razu Błogosławiony przebywał niedaleko miasta Bārāṇasi, w Isipatanie, w parku jeleni.
Tatra kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū āmantesi: Tam Błogosławiony zwrócił się do grupy pięciu mnichów:
“bhikkhavo”ti. „Mnisi”.
“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ. „Bhadante”, mnisi ci posłyszeli Błogosławionego.
Bhagavā etadavoca: Oto co Błogosławiony powiedział:
“Rūpaṁ, bhikkhave, anattā. „W ciele, mnisi, brak jest istoty.
Rūpañca hidaṁ, bhikkhave, attā abhavissa, nayidaṁ rūpaṁ ābādhāya saṁvatteyya, labbhetha ca rūpe: Doprawdy, mnisi, gdyby ciało było istotą, nie prowadziłoby ono do udręki, i można byłoby powiedzieć o nim:
‘evaṁ me rūpaṁ hotu, evaṁ me rūpaṁ mā ahosī’ti. »Niech me ciało takie będzie, niech me ciało takie nie będzie«.
Yasmā ca kho, bhikkhave, rūpaṁ anattā, tasmā rūpaṁ ābādhāya saṁvattati, na ca labbhati rūpe: Ponieważ jednak, mnisi, w ciele brak jest istoty, dlatego prowadzi ono do udręki, i nie można powiedzieć o nim:
‘evaṁ me rūpaṁ hotu, evaṁ me rūpaṁ mā ahosī’ti. »Niech me ciało takie będzie, niech me ciało takie nie będzie«.
Vedanā anattā. W odczuciu brak jest istoty.
Vedanā ca hidaṁ, bhikkhave, attā abhavissa, nayidaṁ vedanā ābādhāya saṁvatteyya, labbhetha ca vedanāya: Doprawdy, mnisi, gdyby odczucie było istotą, nie prowadziłoby ono do udręki, i można byłoby powiedzieć o nim:
‘evaṁ me vedanā hotu, evaṁ me vedanā mā ahosī’ti. »Niech me odczucie takie będzie, niech me odczucie takie nie będzie«.
Yasmā ca kho, bhikkhave, vedanā anattā, tasmā vedanā ābādhāya saṁvattati, na ca labbhati vedanāya: Ponieważ jednak, mnisi, w odczuciu brak jest istoty, dlatego prowadzi ono do udręki, i nie można powiedzieć o nim:
‘evaṁ me vedanā hotu, evaṁ me vedanā mā ahosī’ti. »Niech me odczucie takie będzie, niech me odczucie takie nie będzie«.
Saññā anattā …pe… W rozpoznaniu brak jest istoty. (…).
saṅkhārā anattā. W wytworzeniu umysłowym brak jest istoty.
Saṅkhārā ca hidaṁ, bhikkhave, attā abhavissaṁsu, nayidaṁ saṅkhārā ābādhāya saṁvatteyyuṁ, labbhetha ca saṅkhāresu: Doprawdy, mnisi, gdyby wytworzenie umysłowe było istotą, nie prowadziłoby ono do udręki, i można byłoby powiedzieć o nim:
‘evaṁ me saṅkhārā hontu, evaṁ me saṅkhārā mā ahesun’ti. »Niech me wytworzenie umysłowe takie będzie, niech me wytworzenie umysłowe takie nie będzie«.
Yasmā ca kho, bhikkhave, saṅkhārā anattā, tasmā saṅkhārā ābādhāya saṁvattanti, na ca labbhati saṅkhāresu: Ponieważ jednak, mnisi, w wytworzeniu umysłowym brak jest istoty, dlatego prowadzi ono do udręki, i nie można powiedzieć o nim:
‘evaṁ me saṅkhārā hontu, evaṁ me saṅkhārā mā ahesun’ti. »Niech me wytworzenie umysłowe takie będzie, niech me wytworzenie umysłowe takie nie będzie«.
Viññāṇaṁ anattā. W świadomości brak jest istoty.
Viññāṇañca hidaṁ, bhikkhave, attā abhavissa, nayidaṁ viññāṇaṁ ābādhāya saṁvatteyya, labbhetha ca viññāṇe: Doprawdy, mnisi, gdyby świadomość była istotą, nie prowadziłaby ona do udręki, i można byłoby powiedzieć o niej:
‘evaṁ me viññāṇaṁ hotu, evaṁ me viññāṇaṁ mā ahosī’ti. »Niech ma świadomość taka będzie, niech ma świadomość taka nie będzie«.
Yasmā ca kho, bhikkhave, viññāṇaṁ anattā, tasmā viññāṇaṁ ābādhāya saṁvattati, na ca labbhati viññāṇe: Ponieważ jednak, mnisi, w świadomości brak jest istoty, dlatego prowadzi ona do udręki, i nie można powiedzieć o niej:
‘evaṁ me viññāṇaṁ hotu, evaṁ me viññāṇaṁ mā ahosī’ti. »Niech ma świadomość taka będzie, niech ma świadomość taka nie będzie«.
Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave, Jak mniemacie, mnisi,
rūpaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti? czy ciało jest trwałe czy nietrwałe?”.
“Aniccaṁ, bhante”. „Nietrwałe, Bhante”.
“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti? „A to, co jest nietrwałe, czy jest krzywdzące czy zadowalające?”.
“Dukkhaṁ, bhante”. „Krzywdzące, Bhante”.
“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ, kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ: „A to, co jest nietrwałe, krzywdzące, o zmiennej naturze, czy trafnie jest postrzegać w ten sposób:
‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti? »To jest moje, tym jestem, to jest moje ‘ja’?«”.
“No hetaṁ, bhante”. “Z pewnością nie, Bhante”.
“Vedanā … „Czy odczucie (…)
saññā … rozpoznanie (…)
saṅkhārā … wytworzenie umysłowe (…).
viññāṇaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti? Czy świadomość jest trwała czy nietrwała?”.
“Aniccaṁ, bhante”. „Nietrwała, Bhante”.
“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti? „A to, co jest nietrwałe, czy jest krzywdzące czy zadowalające?”.
“Dukkhaṁ, bhante”. „Krzywdzące, Bhante”.
“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ, kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ: „A to, co jest nietrwałe, krzywdzące, o zmiennej naturze, czy trafnie jest postrzegać w ten sposób:
‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti? »To jest moje, tym jestem, to jest moje ‘ja’?«”.
“No hetaṁ, bhante”. “Z pewnością nie, Bhante”.
“Tasmātiha, bhikkhave, yaṁ kiñci rūpaṁ atītānāgatapaccuppannaṁ ajjhattaṁ vā bahiddhā vā oḷārikaṁ vā sukhumaṁ vā hīnaṁ vā paṇītaṁ vā yaṁ dūre santike vā, sabbaṁ rūpaṁ: ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ. „Dlatego też, mnisi, wszelką formę materialną – przeszłą, przyszłą, teraźniejszą, czy to wewnątrz, czy na zewnątrz, czy to zwyczajną, czy subtelną, czy to niską, czy doskonałą, bliską, czy daleką – powinno się dostrzegać zgodnie z rzeczywistością, z odpowiednią mądrością: »To nie moje, tym nie jestem, to nie jest moje ‘ja’«.
Yā kāci vedanā atītānāgatapaccuppannā ajjhattā vā bahiddhā vā …pe… yā dūre santike vā, sabbā vedanā: ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ. wszelkie odczucie – przeszłe, przyszłe, teraźniejsze, czy to wewnątrz, czy na zewnątrz, (…) bliskie, czy dalekie – powinno się dostrzegać zgodnie z rzeczywistością, z odpowiednią mądrością: »To nie moje, tym nie jestem, to nie jest moje ‘ja’«.
Yā kāci saññā …pe… Wszelkie rozpoznanie (...).
ye keci saṅkhārā atītānāgatapaccuppannā ajjhattaṁ vā bahiddhā vā …pe… ye dūre santike vā, sabbe saṅkhārā: ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ. Wszelkie wytworzenie umysłowe – przeszłe, przyszłe, teraźniejsze, czy to wewnątrz, czy na zewnątrz, (…) bliskie, czy dalekie – powinno się dostrzegać zgodnie z rzeczywistością, z odpowiednią mądrością: »To nie moje, tym nie jestem, to nie jest moje ‘ja’«.
Yaṁ kiñci viññāṇaṁ atītānāgatapaccuppannaṁ ajjhattaṁ vā bahiddhā vā oḷārikaṁ vā sukhumaṁ vā hīnaṁ vā paṇītaṁ vā yaṁ dūre santike vā, sabbaṁ viññāṇaṁ: ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ. Wszelką świadomość – przeszłą, przyszłą, teraźniejszą, czy to wewnątrz, czy na zewnątrz, czy to zwyczajną, czy subtelną, czy to niską, czy doskonałą, bliską, czy daleką – powinno się dostrzegać zgodnie z rzeczywistością, z odpowiednią mądrością: »To nie moje, tym nie jestem, to nie jest moje ‘ja’«.
Evaṁ passaṁ, bhikkhave, sutavā ariyasāvako rūpasmimpi nibbindati, vedanāyapi nibbindati, saññāyapi nibbindati, saṅkhāresupi nibbindati, viññāṇasmimpi nibbindati. Dostrzegając w ten sposób, o mnisi, pouczony człowiek, uczeń Szlachetnych, nie przywiązuje się do formy materialnej ciała, nie przywiązuje się do odczuć, nie przywiązuje się do rozpoznań, nie przywiązuje się do wytworzeń umysłowych, nie przywiązuje się do świadomości.
Nibbindaṁ virajjati; virāgā vimuccati. Vimuttasmiṁ vimuttamiti ñāṇaṁ hoti. Nieprzywiązany wyczerpuje żądzę, z wyczerpaniem żądzy zostaje wyzwolony, z wyzwoleniem ma poznanie wyzwolenia.
‘Khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānātī”ti. Pojmuje, że: »Odradzanie zostało zakończone, święte życie zostało dopełnione, to, co należało zrobić, zostało zrobione, nie będzie kolejnego stawania się«.
Idamavoca bhagavā. To właśnie powiedział Błogosławiony.
Attamanā pañcavaggiyā bhikkhū bhagavato bhāsitaṁ abhinanduṁ. Uradowani mnisi z grupy pięciu, rozkoszowali się słowami Błogosławionego.
Imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṁ bhaññamāne pañcavaggiyānaṁ bhikkhūnaṁ anupādāya āsavehi cittāni vimucciṁsūti. W trakcie gdy to wyjaśnienie zostało powiedziane, umysły mnichów, z grupy pięciu, zostały wyzwolone ze skażeń przez brak lgnięcia.
Sattamaṁ. Siódma.